http://www.forwardmag.com/webboard/topic-56155.html


ขอบคุณ...

พ่อแม่ที่ให้กำเนิดชีวิตนี้ขึ้นมา หลายครั้งที่อาร์ทำตัวไม่ดี หลายครั้งที่อาร์พูดอะไรแย่ๆออกไป... โดยไม่ใส่ใจว่าความรู้สึกของท่าน ลูกคนนี้ไม่ได้รู้สึกดีเลย อย่าขอโทษกับสิ่งที่ทำลงไป ความเจ็บปวดของพ่อแม่ มันมากกว่าที่ลูกคนนี้เผชิญอยู่หลายเท่านัก

คุณย่า... หลายครั้งที่อาร์อยากพูด อยากบอก อยากเล่าอะไรให้ฟัง แต่มันคงเป็นเรื่องยากที่คนสองวัยจะเข้าใจซึ่งกันและกัน อาร์รักคุณย่านะคะ มาก... และรู้ว่าความเจ็บปวดครั้งที่อาร์เผชิญนี้มันแทบไม่ต่างกันกับที่คุณย่าเผชิญ

อ้อม... เป็นน้องสาวที่น่ารักเสมอ... ในฐานะพี่ก็ได้แต่หวังว่าเธอคงจะมีอนาคตที่ดี ได้เจอคนดีๆ ไม่ต้องเจ็บปวดอย่างที่พี่เป็นอย่างตอนนี้

เพื่อนๆที่แสงทวีป... โลกของ hi5 มันทำให้โลกของเราแคบลงจริงๆ ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเราเคยรู้จักกัน และอาร์มีความสุขมาก

เพื่อนๆชั้นม.ปลายที่พิบูลวิทยาลัย ม.ปลสยเป็นชีวิตที่สนุกสุดเหวี่ยงจริงๆ อาร์ดีใจที่เราได้พบ ได้ทำไรห่ามๆบ้าๆด้วยกัน ครั้งหนึ่งในชีวิตของเด็กวัยรุ่นจะได้ทำก่อนเข้ามหาวิทยาลัย ก่อนที่ต่างคนจะแยกไปตามเป้าหมายและอนาคตของตัวเอง

อาร์ยังจำภาพวันเก่าๆของเราได้เสมอ...

ขอโทษวะด้วยที่ไม่ได้ไปงานแต่งงาน อาร์ทำใจไม่ไหวจริงๆ

เพื่อนๆที่เกษตร... อย่างน้อยแม้เป็นช่วงเวลาสั้นๆ พวกเธอคงไม่โกรธที่อาร์จู่ต้องทิ้งที่นั่นมา... หลายๆอย่าง มันกดดันอาร์จนแทบทนไม่ไหวจริงๆ อาร์อยากเรียนพันธุศาสตร์ ไม่ใช่สถิติสักหน่อย

ทำไมพระเจ้าจะต้องใจร้ายกับอาร์ด้วย

ทำไมต้องตาบอดสี...

อาร์เกลียดมัน.... เกลียดที่สุด

เพื่อนๆที่ มศว มันเป็นภาพความทรงจำอีกชุดที่โตขึ้น หลายอย่างที่อาร์ได้รับคือการปฏิบัติอย่างให้เกียรติและเคารพในฐานะมนุษย์คนนึง รวมถึงการศึกษาที่ฉีกแนวมาจากสิ่งที่เป็นเป้าหมายของอาร์แต่แรกเริ่ม

ช่วงนี้ได้รู้จักเพื่อนดีๆ การก้าวไปสู่วัยผู้ใหญ่ที่ต้องรับผิดชอบกับปัญหาต่างๆมากมาย ภาระที่ได้รับ มันมากเหลือเกิน

การเป็นตัวของตัวเอง มันผิดมากเลยเหรอ...

เชนคือรักแรก... คือความเจ็บปวดที่ไม่มีทางลืมได้

บอมบ์คือ สิ่งที่เป็นตราบาปสำหรับชีวิตอาร์เสมอ ว่าตัวเองได้ทำร้าย และสูญเสียเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตไป

โอ... นายคือเพื่อนที่ดีคนนึงเสมอสำหรับอาร์

รสิน... ทุกวันนี้อาร์รู้แล้วว่า ความเจ็บปวด และการถูกทอดทิ้ง มันน่ากลัวแค่ไหน สำหรับชีวิตคนๆนึง

ถ้าแลกชีวิตกันได้ ก็เอาชีวิตอาร์ไปเสียดีกว่า

ยิ่ว... คนอย่างยิ่ว ยิ่วจับ ยิ่งหลุดมือ
สักวัน นายจะรู้ว่าความเจ็บปวดนี้ ความอับอายที่อาร์ได้รับ

นายจะต้องชดใช้ จะเจ็บปวดไม่ต่างกัน
ถ้าไม่หยุดตัวเองไว้ที่ใครสักคนสักที

จากนี้ไป ไม่รู้ว่าอนาคตของตัวเองจะเป็นอย่างไร วันข้างจะมีอุปสรรค์ หรือเป็นพรมปูไปสู่ความสำเร็จก็ตาม

อยากขอบคุณทุกคนที่ทำให้อาร์เข้มแข็งและมีวันนี้ได้

อโหสิให้กับทุกการกระทำที่อาร์เคยทำล่วงเกินไว้ด้วย

ลาก่อน

อาร์

ชาตะ Aug 19th 1985
มรณะ** ** 20**

"ข้าขอสาปแช่งด้วยดวงชีวิต ดวงจิต ดวงวิญญาณของข้า"


"ทุกฝีเข็ม ทุกเส้นไหม ทุกลมหายใจ

ความทุกข์ ความเจ็บแค้นใด ที่พวกมันทำไว้กับข้า

ขอจงฝังอยู่ในผ้าห่มไหมปักทองผืนนี้

พวกมันจะต้องเจ็บ และทรมานมากกว่าที่ข้าเคยเจ็บ นับสิบ นับร้อยเท่า"



"ทุกฝีเข็ม ทุกเส้นไหม ทุกลมหายใจ

ข้าขอสาปแช่งพวกมัน

ผู้ใดที่ห่มผ้าผืนนี้ จะต้องชดใช้สิ่งที่มันได้ทำไว้จนสาสม"



"ข้าขอสาปแช่งพวกมัน ไปจนชั่วลูกชั่วหลาน

ให้พวกมันวิบัติ พินาศ อย่าได้พบกับความสุขใดอีกเลย"



"ทุกฝีเข็ม ทุกเส้นไหม ทุกลมหายใจ

ข้าขอสาปแช่งพวกมัน

ผู้ใดที่ห่มผ้าผื่นนี้ จะต้องชดใช้สิ่งที่มันได้ทำไว้จนสาสม"

Broken Hearted Girl(COVER) - Beyonce